چگونه روی اتش راه بروید
راه رفتن روی خاکستر گرم یا ذغال داغ و سوزان، یکی از نفسگیرترین و هیجان انگیزترین نمایش هایی است که افراد قادر به انجام آن هستند. راه رفتن روی آتش در فرهنگ های گوناگون توسط افراد مختلف در گوشه و کنار دنیا انجام می شود. طبق تحقیقاتی که باستانشناسان به عمل آورده اند قدم زدن روی آتش از زمان عصر آهن یعنی ۱۲۰۰ سال پیش از میلاد مسیح (ع) در هندوستان انجام می شده است.
از گذشته های دور هندی ها روی آتش راه می رفتند و همه تصور می کردند که این کار خارق العاده است و هر کسی از عهده انجام آن برنمی آید اما در قرن بیستم راه رفتن روی آتش معروف تر شد زیرا یک نویسنده آمریکایی به نام «تالی برکن» با تحقیقاتی که انجام داد سعی کرد ثابت کند که وقتی یک نفر روی آتش راه می رود به هیچ عنوان کار عجیب و غیرطبیعی انجام نمی دهد و دلایل منطقی و فیزیکی پشت این نمایش شگفت انگیز نهفته است. «تالی برکن» که بنیانگذار «انستیتوی مطالعاتی و تحقیقاتی راه رفتن روی آتش» در کالیفرنیاست چگونگی اتفاق این پدیده را به زبانی بسیار ساده توضیح داده است.
در گذشته معمولا راه رفتن روی آتش در مراسم خاصی مانند محک زدن قدرت و شجاعت یک انسان یا در مراسمی نظیر آزمایش سرنوشت فرد صورت می گرفت ولی امروزه همایش ها و سمینارهای مختلفی برپا می شود که برای بالا بردن اعتماد به نفس شرکت کنندگان آنها را تشویق به راه رفتن روی آتش می کنند و گفته می شود که برای انجام این کار نیاز به توانایی و تمرکز ذهنی بالاست و به فردی که می خواهد روی آتش راه برود این فکر را تلقین می کنند که این کار فقط از عهده انسان های خاصی بر می آید اما علم فیزیک این پدیده را اینطور توضیح می دهد که نه تنها مدت زمانی که کف پای انسان در تماس با خاکستر یا ذغال داغ است برای سوختن کف پا کافی نیست بلکه خاکستر گداخته نیز رسانای خوبی برای انتقال گرما به حساب نمی آید.
برای کشف راز چگونگی راه رفتن روی آتش باید به چند نکته اساسی توجه کرد. اول اینکه افرادی که مدعی راه رفتن روی آتش هستند، روی شعله های آتش راه نمی روند بلکه روی دغال قدم برمی دارند.
پیش از آغاز این نمایش، چوب ها را آتش می زنندو وقتی از شدت شعله های آتش کاسته شد فرد شروع به راه رفتن روی سطحی که ایجاد شده است می کند. نکته بعدی این است که معمولا این نمایش در شب صورت میگیرد زیرا همیشه روی بستر ذغال داغ را یک لایه خاکستر می پوشاند و اگر در روشنایی روز فرد شروع به راه رفتن کند این لایه خاکستر کاملا مشخص می شود اما در تاریکی شب درخشش ذغال نیمه افروخته از لابلای خاکستر مشخص است و تماشاچیان تصور می کنند که فرد واقعا روی ذغال های گداخته راه می رود.
آخرین و سومین نکته این است که شما هیچ وقت فردی را نمی بینید که هنگام راه رفتن روی ذغال های داغ بایستد و وقت تلف کند البته هیچ کس روی آتش نمی دود اما راه رفتن آنها با شتاب زیادی است.
راه رفتن روی ذغال
برای اجرای نمیاش راه رفتن روی آتش معمولا یک مسیر مستطیل شکل را پر از چوب می کنند. سپس چوب ها را چند ساعت پیش از آغاز این بدلکاری دیدنی و هیجان انگیز آتش می زنند و منتظر می مانند ذغال ها آنقدر بسوزد تا همه ترکیبات آلی و آب موجود در آن خارج شده و تبدیل به کربن خالص شود.
اگر در این هنگام بتوان یکی از ذغال ها را با دست برداشت سبکی آن به خوبی احساس می شود. این کربن بسیار سبک برای انتقال حرارت و گرما بسیار ضعیف است و برای اینکه گرما از این ذغال به ظاهر افروخته به پوست پا منتقل شود مدت زمان زیادی لازم است. ضمن اینکه عایق بودن خاکستر ذغال و نقش بالای آن برای جلوگیری از انتقال گرما را نیز نباید نادیده گرفت.
اگر همه این عوامل کنار هم گذاشته شود به خوبی می توان متوجه شد که انتقال گرما به آرامی صورت می گیرد اما باید توجه داشت که همچنان حرارت قابل انتقال است و اگر فرد به صورت ثابت و چند دقیقه یک جا روی ذغال بماند مطمئنا پای او دچار سوختگی می شود اما وقتی به سرعت روی ذغال راه می رود، با وجود اینکه دمای ذغال بالاست، تماس پوست پا با ذغال در مدت کم اما پی در پی است و در نتیجه پا به اندازه کافی برای سوختن داغ نمی شود و نمی سوزد.
در کنار همه این عوامل، عرق پا نیز کمک بسیار زیادی به نسوختن کف پا می کند. وقتی فرد شروع به راه رفتن روی ذغال داغ می کند، عرق موجود در کف پا بر اثر تماس با ذغال تبخیر می شود و مثل خاکستر تبدیل به لایه ای محافظ در برابر سوختگی می شود. در این بین جریان خون هم نقش موثری دارد و بیشتر گرمایی که در زمان راه رفتن فرد روی ذغال به کف پا منتقل می شود توسط جریان خون به قسمت های مختلف بدن برده می شود.